ŚWIĘTY · PREZBITER I MĘCZENNIK
Święty Henryk Morse
- Dzień wspomnienia
- 1 lutego
- Okres
- Wiek 17
- Śmierć
- 1645
Życie
Święty Henryk Morse urodził się w 1595 roku w rodzinie protestanckiej w miejscowości Brome w hrabstwie Suffolk we wschodniej Anglii. Kształcił się w Cambridge, a następnie rozpoczął studia prawnicze w Londynie. W tym czasie z bliska był świadkiem niezłomnej wiary i męczeństwa kapłanów katolickich, a gdy jego starszy brat nawrócił się na wiarę katolicką, również Henryk zaczął głęboko zastanawiać się nad swoją drogą religijną. W 1614 roku, po śmierci ojca, udał się do Flandrii i 5 czerwca tego samego roku został uroczyście przyjęty do łona Kościoła katolickiego w Kolegium Angielskim w Douai.
Wkrótce musiał powrócić do ojczyzny z powodu spraw rodzinnych, lecz w Dover został aresztowany, ponieważ odmówił złożenia przysięgi wiernosci królowi, sprzecznej z prymatem papieskim. W więzieniu spędził cztery lata, a uwolniony został na mocy ogólnej amnestii króla Jakuba I, która wiązała się z wieczystym wygnaniem z Anglii. Powrócił do Douai, a pod koniec 1618 roku został skierowany do Kolegium Angielskiego w Rzymie, gdje kontynuował studia filozoficzne i teologiczne pod przybranym nazwiskiem Henryk Claxon. Święcenia kapłańskie przyjął w Rzymie w 1624 roku, po czym wstąpił do Towarzystwa Jezusowego.
Już w czerwcu 1624 roku został wysłany na misję do Anglii. Działał w okolicach Newcastle, odwiedzając potajemnie rodziny katolickie i niosąc im pociechę sakramentalną. Gdy w mieście wybuchła zaraza, z poświęceniem pielęgnował chorych. Został aresztowany w kwietniu 1626 roku, gdy władze znalazły przy nim różaniec. Ponieważ ponownie odmówił złożenia spornej przysięgi, uwięziono go na zamku w Yorku. Spędził tam trzy lata w ciężkich warunkach, a w więzieniu, pod kierunkiem współbrata jezuity ojca Johna Robinsona, ukończył nowicjat i złożył śluby zakonne. Z więzienia został po raz kolejny wygnany z Anglii, po czym przez pewien czas posługiwał jako duszpasterz żołnierzy angielskich i irlandzkich we Flandrii.
Do ojczyzny powrócił pod koniec 1633 roku i działał w ubogich dzielnicach Londynu. Gdy w latach 1635 i 1636 Londyn dotknęła straszliwa zaraza, ojciec Henryk wraz z błogosławionym Janem Southworthem oddał się heroicznej službie zarażonym. Odwiedzał setki rodzin, rozdawał żywność, leki i sakramenty, a sam trzykrotnie się zaraził i cudownie wyzdrowiał. Z powodu tego poświęcenia lud nazwał ich kapłanami zarazy. Ponownie aresztowano go w lutym 1636 roku i przewieziono do Newgate. W procesie uznano go za winnego tego, że był wyświęconym kapłanem, lecz ogłoszenie wyroku odroczono. W więzieniu złożył uroczyste śluby zakonne, a w 1637 roku został zwolniony za wysoką kaucją dzięki wstawiennictwu królowej Henryki Marii.
Gdy w 1641 roku wydano nowy dekret królewski nakazujący wygnanie wszystkich kapłanów, ojciec Henryk dobrowolnie udał się na kontynent, aby uwolnić swoich poręczycieli. Jednak miłość do powierzonej owczarni sprowadziła go w 1643 roku z powrotem do północnej Anglii w samym środku wojny domowej. Po półtora roku nieprzerwanej pracy w Cumberland schwytali go żołnierze parlamentu. Przewieziono go drogą morską do Londynu i ponownie uwięziono w Newgate. Podczas wznowionego procesu w styczniu 1645 roku skazano go na śmierć na podstawie wcześniejszego wyroku. Dnia 1 lutego 1645 roku został zaprowadzony na miejsce straceń w Tyburn. Przed egzekucją odmówił liczne modlitwy i zaświadczył, że z radošću przelewa krew za wiarę i biskupa Rzymu. Został powieszony, a następnie poćwiartowany.
Cuda
Za jego życia i służby pośród chorych wielu dostąpiło uzdrowienia dzięki jego modlitwie i błogosławieństwu, a on sam trzykrotnie w niewytłumaczalny sposób wyzdrowiał ze śmiertelnej zarazy. Po jego męczeństwie, w 1647 roku, odnotowano, że wiele osób opętanych przez złe duchy zostało uwolnionych oraz otrzymało duchową i cielesną ulgę, gdy położono na nie relikwie świętego Henryka.
Kult i patronat
Święty Henryk Morse czczony jest w Kościele rzymskokatolickim 1 lutego, w dniu jego narodzin dla nieba, a wspólnie z innymi męczennikami angielskimi również 25 października oraz 4 maja. W dniu jego męczeństwa w Tyburn ambasadorowie Francji i Portugalii oraz hrabia Egmont oddali mu szczególną cześć, a ich słudzy maczali chusteczki w jego przelanej krwi męczeńskiej. Relikwie te były starannie przechowywane wśród katolików. Błogosławionym ogłosił go papież Pius XI w dniu 15 grudnia 1929 roku, a świętym papież Paweł VI w dniu 25 października 1970 roku w grupie Czterdziestu Męczenników Anglii i Walii. W angielskim mieście Diss poświęcono mu kościół parafialny. W ikonografii przedstawiany jest w habicie jezuickim z palmą męczeńską, szubienicą lub krzyżem, a wierni wzywają go jako patrona w czasie chorób zakaźnych i epidemii.
Tego samego dnia, 1 lutego, wspomina się również
- Błogosławiona Joanna Franciszka od Nawiedzenia Maryi, dziewica Wiek 19
- Błogosławiony Alojzy Variara, prezbiter Wiek 20
- Błogosławiony Andrzej Conti, prezbiter Wiek 14
- Błogosławiony Conor O'Devany, biskup, i Patryk O'Loughran, prezbiter, męczennicy Wiek 17
- Święta Brygida z Kildare, opatka Wiek 6
- Święta Weridiana z Castelfiorentino, dziewica i pustelnica Wiek 13
- Święty Agrypin z Le Puy, biskup i męczennik Wiek 7
- Święty Paweł Hong Yŏng-ju i Jan Yi Mun-u, męczennicy Wiek 19
- Święty Paweł z Saint-Paul-Trois-Châteaux, biskup Wiek 5
- Święty Rajmund z Fitero, opat Wiek 12
- Święty Sewer z Rawenny, biskup Wiek 4
- Święty Tryfon, męczennik Wiek 3
- Błogosławiona Marie-Anne Vaillot i czterdzieści sześć towarzyszek, męczennice Wiek 18
- Błogosławiony Reginald z Saint-Gilles, prezbiter Wiek 13
- Święty Jan z Saint-Malo, biskup Wiek 19
- Święty Sigebert III, król Wiek 7
- Święty Ursus z Aosty, prezbiter Wiek 6