Przejdź do treści
Chrześcijańska Rzeczywistość

Święci › Wiek 17 › Życiorysy › Święty Jan Leonardi

Święty Jan Leonardi
Kliknij, aby powiększyć
×
Święty Jan Leonardi
Święty Jan Leonardi. Źródło obrazu: Wikimedia Commons

ŚWIĘTY · PREZBITER

Święty Jan Leonardi

Dzień wspomnienia
9 października
Okres
Wiek 17
Śmierć
1609

Życie

Święty Jan Leonardi urodził się oko 1541 roku w miejscowości Diecimo, nedaleko miasta Lucca w Toskanii, w pobożnej rodzinie skromnych właścicieli ziemskich. Od wczesnej młodości odznaczał się miłością do skupienia, samotności i modlitwy. W Lucce wyuczył się zawodu aptekarza i przez pełne dziesięć lat pracował jako aptekarz, lecz powołanie Boże w jego sercu było silniejsze niż zawód świecki. W dojrzałym wieku opuścił aptekę, poświęcił się studiom teologicznym i 22 grudnia 1572 roku przyjął święcenia kapłańskie.

Zaraz po święceniach poświęcił się chrześcijańskiemu wychowaniu dzieci i młodzieży w swojej parafii, zakładając Bractwo Nauki Chrześcijańskiej, aby pouczać wiernych o podstawowych prawdach wiary w duchu Soboru Trydenckiego. Razem z kilkoma współbraćmi kapłanami założył 1 września 1574 roku w kościele Matki Bożej od Róż w Lucce nową wspólnotę zakonną, która później otrzymała nazwę Zakonu Kleryków Regularnych Matki Bożej. Celem wspólnoty była odnowa życia apostolskiego wśród kapłanów, szerzenie kultu Najświętszej Maryi Panny, wprowadzenie adoracji Najświętszego Sakramentu w nabożeństwie czterdziestogodzinnym oraz zachęcanie wiernych do częstej Komunii świętej.

Jego bezkompromisowe zaangażowanie na rzecz odnowy ewangelicznej napotkało gwałtowny opór władz świeckich w Lucce. Fałszywie oskarżony o naruszenie porządku publicznego i nieposłuszeństwo wobec władz, został wygnany z rodzinnego miasta. Jan znalazł schronienie w Rzymie, gdje serdecznie przyjął go papież Klemens VIII. W Rzymie poznał świętego Filipa Neri, który stał się dla niego mądrym kierownikiem duchowym i wielkim oparciem. Jan płonął pragnieniem udania się na dalekie misje do Ameryki, lecz Filip odwiódł go od tego, mówiąc mu, że jego misja znajduje się właśnie w sercu Kościoła. Papież mianował go wizytatorem apostolskim z zadaniem przeprowadzenia odnowy trydenckiej w dawnych kongregacjach benedyktyńskich Montevergine i Vallombrosa, co Jan wykonał z wielką roztropnością i stanowczością.

W 1601 roku papież powierzył mu rzymski kościół Santa Maria in Portico z cudowną ikoną Matki Bożej, który stał się siedzibą jego zakonu. Razem z hiszpańskim prałatem Juanem Bautistą Vivesem Jan położył w 1603 roku w Rzymie podwaliny pod seminarium misyjne, z którego później rozwinęły się słynny kolegium i kongregacja rozkrzewiania wiary (Propaganda Fide). Niezmordowany w apostolstwie, zachorował, pomagając swoim współbraciom podczas epidemii gorączki w Rzymie. Wycieńczony ciężkimi trudami i chorobą, zmarł w opinii świętości 9 października 1609 roku.

Kult i patronat

Papież Klemens XI ogłosił go czcigodnym sługą Božjim w 1701 roku, papież Pius IX beatyfikował go 10 listopada 1861 roku, a papież Leon XIII wpisał jego imię do Martyrologium Rzymskiego. Świętym uroczyście ogłosił go papież Pius XI 17 kwietnia 1938 roku. Jego wspomnienie w liturgii obchodzi się 9 października, w dniu jego śmierci. Ciało świętego spoczywa pod ołtarzem w kościele Santa Maria in Campitelli w Rzymie. W sztuce chrześcijańskiej przedstawia się go w szatach kapłańskich z krzyżem w ręku lub przed wizerunkiem Matki Bożej, otoczonego książkami katechizmowymi. Decyzją papieża Benedykta XVI w 2006 roku został ogłoszony patronem wszystkich aptekarzy i farmaceutów.

Tego samego dnia, 9 października, wspomina się również