Przejdź do treści
Chrześcijańska Rzeczywistość

Święci › Wiek 13 › Życiorysy › Święta Jadwiga Śląska

Święta Jadwiga Śląska
Kliknij, aby powiększyć
×
Święta Jadwiga Śląska
Święta Jadwiga Śląska. Źródło obrazu: Wikimedia Commons

ŚWIĘTA · ZAKONNICA

Święta Jadwiga Śląska

Dzień wspomnienia
16 października
Okres
Wiek 13
Śmierć
1243

Życie

Święta Jadwiga Śląska urodziła się około 1174 roku w zamku Andechs w Bawarii, w rodzinie hrabiego Bertolda IV, księcia Meranii, oraz matki Agnieszki. Jej rodzina wydała wielu wzorowych chrześcijan; jej siostrą była święta Gertruda, matka świętej Elżbiety Węgierskiej, a bratem Ekbert, biskup Bambergu. Jadwiga została wychowana w klasztorze benedyktynek w Kitzingen, gdzie zdobyła głęboką pobożność i miłość do Pisma Świętego. W wieku dwunastu lat poślubiła śląskiego księcia Henryka I Brodatego, późniejszego księcia Śląska i całej Polski.

Jako księżna Jadwiga była wierną współpracowniczką swego męża w krzewieniu wiary i kultury chrześcijańskiej. Łagodnością, mądrością i niezłomną wiarą wywierała wielki wpływ na rządy w kraju. Wspierała budowę licznych klasztorów, które przynosiły rozkwit duchowy i kulturalny. Za jej namową Henryk ufundował w 1202 roku klasztor sióstr cysterek w Trzebnicy, który stał się pierwszym żeńskim klasztorem na Śląsku, a jego ksienią została później ich córka, błogosławiona Gertruda. Jadwiga sprowadziła na Śląsk dominikanów i franciszkanów oraz zainicjowała powstawanie szpitali dla chorych i trędowatych, zwłaszcza we Wrocławiu i Środzie Śląskiej, gdzie często sama posługiwała najciężej cierpiącym.

Po wydaniu na świat siedmiorga dzieci Jadwiga i jej mąż złożyli w 1209 roku przed biskupem ślub czystości i wstrzemięźliwości. Jej życie było naznaczone ciężkimi krzyżami i stratami: przeżyła niemal wszystkie swoje dzieci. Kiedy w starciu wojennym w 1229 roku książę Konrad Mazowiecki pojmał jej męża i uwięził go w Płocku, Jadwiga osobiście udała się do wroga; jej świętość i postawa tak poruszyły księcia, że bezwarunkowo uwolnił jej małżonka.

Po śmierci męża w 1238 roku Jadwiga przeniosła się na stałe do klasztoru cysterek w Trzebnicy. Przywdziała szary habit zakonny, lecz nie złożyła ślubów, aby nadal móc swobodnie rozdawać swe dobra ubogim. Najcięższy cios spotkał ją w 1241 roku, kiedy jej syn Henryk II Pobożny poległ w bitwie pod Legnicą, broniąc świata chrześcijańskiego przed najazdem tatarskim. Jadwiga zniosła ten ból z całkowitym poddaniem się woli Bożej, mówiąc: «Czyż mamy sprzeciwiać się woli Bożej? Nasze życie należy do Niego». Sama podejmowała najsurowszą pokutę, chodziła boso nawet po śniegu, a ubogich uczyła podstaw wiary. Zmarła święcie w klasztorze w Trzebnicy 15 października 1243 roku.

Cuda

Jadwidze za życia i po śmierci towarzyszyły liczne cudowne znaki. Zanotowano, że jej obuwie nigdy się nie niszczyło; kiedy biskup wrocławski z posłuszeństwa nakazał jej nosić buty z powodu zimy, ona posłusznie je wzięła, lecz nosiła przewiązane w dłoni, aby pozostać wierną zarówno posłuszeństwu, jak i dobrowolnemu ubóstwu. Tradycja świadczy także o źródle uzdrawiającej wody, które wytrysnęło na jej modlitwę w czasie podróży, a przy jej grobie działy się liczne uzdrowienia chorych, niewidomych i sparaliżowanych.

Kult i patronat

Została kanonizowana przez papieża Klemensa IV w dniu 26 marca 1267 roku w Viterbo. Jej wspomnienie w kalendarzu ogólnym Kościoła obchodzi się 16 października, a na Śląsku i w Polsce 15 października. Główne jej sanktuarium znajduje się w Trzebnicy, gdzie w srebrnym sarkofagu spoczywają jej doczesne szczątki, podczas gdy cząstka relikwii doznaje czci także w katedrze świętej Jadwigi w Berlinie oraz w opactwie Andechs. W sztuce ukazywana jest w koronie i płaszczu książęcym, trzymająca w dłoni makietę kościoła lub klasztoru, z krucyfiksem oraz z butami niesionymi w ręku. Jest główną patronką Śląska, archidiecezji wrocławskiej, diecezji Görlitz, a także wygnańców, chrześcijańskich małżonek i rodzin w trudnościach.

Tego samego dnia, 16 października, wspomina się również