Przejdź do treści
Chrześcijańska Rzeczywistość

Święci › Wiek 13 › Życiorysy › Święty Albert Wielki

Święty Albert Wielki
Kliknij, aby powiększyć
×
Święty Albert Wielki
Święty Albert Wielki. Źródło obrazu: Wikimedia Commons

ŚWIĘTY · BISKUP I DOKTOR KOŚCIOŁA

Święty Albert Wielki

Dzień wspomnienia
15 listopada
Okres
Wiek 13
Śmierć
1280

Życie

Święty Albert Wielki, zwany Doktorem Powszechnym, urodził się w szlacheckiej rodzinie hrabiów z Bollstädt w Lauingen w Szwabii około 1206 roku. Jako młodzieniec został wysłany na studia sztuk wyzwolonych na słynny uniwersytet w Padwie, gdzie wykazał się niezwykłą jasnością umysłu i szczególnym zamiłowaniem do badania przyrody. W 1223 roku, głęboko poruszony kazaniami błogosławionego Jordana z Saksonii, drugiego generała Zakonu Kaznodziejskiego, Albert postanowił porzucić wszelkie świeckie widoki na przyszłość i wstąpił do zakonu dominikanów.

Po ukończeniu studiów teologicznych z wielkim sukcesem wykładał w Hildesheimie, Fryburgu, Strasburgu i Kolonii. W 1245 roku został wysłany na Uniwersytet Paryski, ówczesne główne centrum myśli teologicznej, gdzie uzyskał tytuł doktora i został pierwszym dominikaninem na tej prestiżowej katedrze teologii. W tym okresie w Kolonii i Paryżu wśród jego słuchaczy był także młody, milczący Tomasz z Akwinu, w którym Albert natychmiast rozpoznał rzadką perłę łaski Bożej i proroczo przepowiedział mu przyszłą światową sławę w nauce.

Albert wraz z Tomaszem powrócił w 1248 roku do Kolonii w celu zorganizowania nowego studium generale swojego zakonu, gdzie działał jako kierownik i profesor. W 1254 roku bracia wybrali go na prowincjała prowincji niemieckiej. Dwa lata później udał się do Rzymu, aby przed papieżem Aleksandrem IV skutecznie obronić zakony żebraków przed atakami nauczycieli świeckich. W Rzymie pełnił także urząd mistrza Świętego Pałacu oraz objaśniał Ewangelię według świętego Jana. Na kapitule generalnej w Valenciennes w 1250 roku, wraz ze świętym Tomaszem i Piotrem z Tarentaise, opracował zasady organizacji i ukierunkowania studiów zakonnych.

Papież mianował go w 1260 roku biskupem Ratyzbony. Choć sprzeciwiał się temu generał zakonu Humbert z Romans, pragnąc zachować wielkiego nauczyciela dla pracy naukowej, Albert w posłuszeństwie objął zarząd diecezji. Wprowadził ład w administracji kościelnej, niestrudzenie godził zwaśnionych możnowładców i miasta oraz ojcowsko troszczył się o ubogich, podróżując zawsze pieszo, bez jakichkolwiek biskupich przepychów. Już w 1262 roku papież przyjął jego rezygnację z biskupstwa, dzięki czemu Albert z radością powrócił do klasztornej ciszy i nauczania w studium kolońskim.

Brał udział w Drugim Soborze Powszechnym w Lyonie w 1274 roku na zaproszenie papieża Grzegorza X, wnosząc wkład w uchwały soborowe. Wiadomość o śmierci jego ukochanego ucznia, świętego Tomasza z Akwinu, w drodze na sobór, głęboko go wstrząsnęła i oświadczył, że zgasło prawdziwe światło Kościoła. Gdy w 1277 roku w Paryżu pojawiły się próby potępienia pism teologicznych Tomasza, Albert mimo podeszłego wieku ponownie udał się do Paryża i zdecydowanie obronił pamięć oraz prawowierność swojego ucznia. W swoich dziełach objął całą ówczesną wiedzę, badając logikę, nauki przyrodnicze, astronomię, świat roślin i zwierząt oraz minerały, i jako pierwszy owocnie połączył teologię chrześcijańską z filozofią Arystotelesa. W ostatnich latach życia jego umysł uległ zaćmieniu, a ciało osłabło pod ciężarem pokuty i nieustannej pracy. Zasnął w Panu w Kolonii 15 listopada 1280 roku.

Kult i patronat

Ciało świętego Alberta Wielkiego spoczywa w kościele parafialnym świętego Andrzeja w Kolonii. Papież Grzegorz XV ogłosił go błogosławionym w 1622 roku, a papież Pius XI uroczyście go kanonizował w 1931 roku, zaliczając go zarazem w poczet doktorów Kościoła z tytułem Doktor Powszechny (Doctor Universalis). Papież Pius XII ogłosił go w 1941 roku niebieskim patronem osób zajmujących się naukami przyrodniczymi.

Wspomnienie liturgiczne obchodzi się 15 listopada. W sztuce chrześcijańskiej przedstawiany jest w białym habitu dominikańskim z kapą biskupią i mitrą, trzymając w ręku książkę, pióro lub przyrządy naukowe, jako symbol wzniosłej harmonii między ludzką mądrością a objawieniem bożym.

Tego samego dnia, 15 listopada, wspomina się również