Przejdź do treści
Chrześcijańska Rzeczywistość

Święci › Wiek 13 › Życiorysy › Święty Ferdynand III

ŚWIĘTY · KRÓL

Święty Ferdynand III

Dzień wspomnienia
30 maja
Okres
Wiek 13

Życie

Święty Ferdynand III, król Kastylii i Leónu, urodził się około 1199 roku w pobliżu Salamanki, z ojca Alfonsa IX, króla Leónu, i matki Berengarii, córki króla Kastylii Alfonsa VIII. Wychowany w głębokiej pobożności przez swoją świętą matkę, Ferdynand już wczesnej młodości zrozumiał, że władza ziemska jest jedynie powierzonym darem, który należy wykorzystać na większą chwałę Bożą i dobro narodu. Kiedy w 1217 roku matka przekazała mu koronę Kastylii, a następnie w 1230 roku odziedziczył koronę Leónu, zjednoczył te dwa królestwa pod jednym berłem, kładąc fundamenty pod chrześcijańską Hiszpanię.

Ferdynand ożenił się w 1219 roku z obdarzoną cnotami księżniczką Beatrycze Szwabską, córką króla niemieckiego Filipa, z którą żył w wzorowym małżeństwie chrześcijańskim pobłogosławionym licznym potomstwem. Jako władca był niezwykle mądry i sprawiedliwy; dbał, aby sprawiedliwość była wymierzana wszystkim jednakowo i surowo pilnował, by nie obciążać poddanych daninami, mówiąc, że bardziej boi się klątwy jednej biednej kobiety niż całej armii saraceńskiej. Założył słynny Uniwersytet w Salamance, promując naukę i kulturę chrześcijańską.

Głównym celem jego życia było wyzwolenie ojczyzny spod jarzma saraceńskiego i szerzenie wiary chrześcijańskiej. W wieloletniej walce o wyzwolenie, znanej jako rekonkwista, przywrócił chrześcijaństwu wielkie obszary, a szczególnie wielbił Boga przy okazji wyzwolenia Kordoby w 1236 roku i Sewilli w 1248 roku. W tych miastach dawne meczety przekształcił w wspaniałe katedry poświęcone Najświętszej Maryi Pannie. Ufundował nowe diecezje, wznosił kościoły, klasztory i szpitale dla chorych.

Choć nosił królewską koronę, Ferdynand w sercu był skromnym zakonnikiem; wstąpił do Trzeciego Zakonu świętego Franciszka i ściśle przestrzegał ewangelicznej prostoty. Pod królewskimi szatami nosił szorstką włosiennicę, surowo pościł i spędzał noce na pełnej łez modlitwie przed tabernakulum, szczególnie przed wielkimi bitwami, ufając bardziej w pomoc Bożą niż w siłę swoich wojsk. Zmarł w Sewilli 30 maja 1252 roku. Na własną prośbę został położony na ziemi posypanej popiołem, ubrany w ubogi habit franciszkański, całując krucyfiks i wzywając Pana.

Cuda

Pan wsławił swojego wiernego sługę nienaruszalnością ciała. Jego święte ciało pozostało zachowane od wszelkiego zepsucia przez stulecia i do dziś można je oglądać w katedrze w Sewilli. Przy jego grobie działy się liczne cudowne uzdrowienia, o których przez wieki świadczyli wierni przybywający prosić o jego niebiańskie wstawiennictwo w ciężkich niedolach i chorobach.

Kult i patronat

Świętym ogłosił go papież Klemens X w 1671 roku. Jego wspomnienie w liturgii obchodzone jest 30 maja, a szczególnie uroczyście świętuje się je w Hiszpanii oraz w zakonie franciszkańskim. Jego relikwie spoczywają w wspaniałej srebrnej arce w kaplicy królewskiej katedry w Sewilli, przed obrazem Matki Bożej. W sztuce sakralnej przedstawiany jest jako król w zbroi z koroną i płaszczem królewskim, trzymający miecz i kulę ziemską lub krzyż, często z franciszkańskim sznurem z trzema węzłami wokół bioder. Jest patronem Sewilli, władców, inżynierów, więźniów i ubogich.

Tego samego dnia, 30 maja, wspomina się również