Przejdź do treści
Chrześcijańska Rzeczywistość

Święci › Wiek 5 › Życiorysy › Święty Bonifacy I

ŚWIĘTY · PAPIEŻ

Święty Bonifacy I

Dzień wspomnienia
4 września
Okres
Wiek 5

Życie

Święty Bonifacy I urodził się w Rzymie jako syn prezbitera Jokunda. Według tradycji na kapłana wyświęcił go papież Damazy I, a później posługiwał jako zaufany wysłannik papieża Innocentego I w Konstantynopolu. Po śmierci papieża Zozyma pod koniec 418 roku część kleru rzymskiego, głównie diakoni, zajęła Bazylikę Laterańską i wybrała archidiakona Eulaliusza. Większa część duchowieństwa i ludu zgromadziła się w kościele świętej Teodory i wbrew jego woli wybrała na papieża sędziwego Bonifacego, człowieka znanego z głębokiego wykształcenia, miłosierdzia i cnotliwego charakteru. Obaj zostali wyświęceni w niedzielę, 29 grudnia 418 roku.

Gdy cesarz Honoriusz w Rawennie zbadał powstałą schizmę, nakazał, aby obaj kandydaci opuścili Rzym do czasu zwołania soboru powszechnego. Jednak Eulaliusz samowolnie wtargnął do Rzymu w Wielką Sobotę, aby odprawić obrzędy paschalne na Lateranie, z jakiego powodu władza cesarska go usunęła i uznała Bonifacego za prawowitego biskupa Rzymu. Bonifacy uroczyście wkroczył do Rzymu w kwietniu 419 roku, a cesarz na jego prośbę wydał prawo, według którego w przypadku spornego wyboru żaden z pretendentów nie może zostać uznany, lecz należy przeprowadzić nowy wybór kanoniczny.

Podczas swojego pontifikatu Bonifacy I wykazał niezwykłą gorliwość w zachowaniu dyscypliny kościelnej i w obronie prymatu Stolicy Rzymskiej. Ograniczył nadmierne przywileje, które biskup Arles Patroklos otrzymał nad innymi diecezjami galijskimi, oraz przywrócił prawa metropolitów w Vienne i Narbonnie. Mądrze i pojednawczo rozstrzygnął nieporozumienia z Kościołem w Afryce w sprawie apelacji do Rzymu, zachowując autorytet papieski jako najwyższego stróża karności.

Gorąco wspierał świętego Augustyna w walce z kacerstwem pelagiańskim; gdy do Rzymu nadeszły oszczercze pisma pelagiańskie przeciw Augustynowi, papież przesłał je biskupowi Hippony, a Augustyn odwdzięczył mu się, dedykując mu swoje słynne dzieło Przeciw dwom listom pelagranów w czterech księgach. Na Wschodzie Bonifacy nieustraszenie bronił jurysdykcji Stolicy Apostolskiej nad Ilirykiem, zatwierdzając biskupa Tesaloniki Rufusa jako wikariusza papieskiego i udaremniając próby cesarza Teodozjusza II podporządkowania tego obszaru patriarsze konstantynopolitańskiemu. Odnowił dawny zakaz, na mocy którego kobietom zabraniano dotykać naczyń świętych i kadzić przy ołtarzu, a także zabronił przyjmowania niewolników do stanu duchownego. Święcie zmarł w Rzymie 4 września 422 roku.

Kult i patronat

Kościół katolicki obchodzi wspomnienie świętego Bonifacego I 4 września, w dniu jego przejścia do wieczności, choć w niektórych kalendarzach historycznych wspominano go także 25 października. Został pochowany na cmentarzu Maksyma przy Drodze Salaryjskiej, w pobliżu grobu swojej patronki świętej Felicyty, na której cześć wzniósł oratorium. Przedstawia się go w szatach papieskich z tiarą, potrójnym krzyżem i księgą kanonów.

Tego samego dnia, 4 września, wspomina się również