Przejdź do treści
Chrześcijańska Rzeczywistość

Święci › Wiek 5 › Życiorysy › Święty Symplicjusz

Święty Symplicjusz
Kliknij, aby powiększyć
×
Święty Symplicjusz
Święty Symplicjusz. Źródło obrazu: Wikimedia Commons

ŚWIĘTY · PAPIEŻ

Święty Symplicjusz

Dzień wspomnienia
10 marca
Okres
Wiek 5
Śmierć
483

Życie

Święty Symplicjusz urodził się w Tivoli jako syn obywatela Kastyna. Po śmierci papieża Hilarego w 468 roku został wybrany na Stolicę Piotrową i objął rządy w Kościele w jednym z najtrudniejszych i najbardziej przełomowych okresów w dziejach chrześcijaństwa. Za jego pontyfikatu dobiegło końca Cesarstwo Zachodniorzymskie: w 476 roku germański wódz Odoaker obalił ostatniego cesarza zachodniego, Romulusa Augustulusa, i ogłosił się królem Italii. Choć był arianinem, Odoaker odnosił się z szacunkiem do Kościoła katolickiego i zachował rzymski system administracyjny, dzięki czemu Symplicjusz mógł kontynuować działalność pasterską bez bezpośrednich prześladowań w samym Rzymie.

Zgoła inaczej działo się na Wschodzie, gdzie szalały gwałtowne spory monofizyckie. Gdy uzurpator Bazyliskus w 476 roku wygnał cesarza Zenona i przejął władzę w Konstantynopolu, wydał heretycki edykt cesarski nakazujący uznanie jedynie pierwszych trzech soborów powszechnych, odrzucając Sobór Chalcedoński oraz list papieża świętego Leona I Wielkiego. Bazyliskus przywrócił na urzędy złożonych z nich monofizyckich patriarchów: Tymoteusza Elura w Aleksandrii i Piotra Folusznika w Antiochii. Papież Symplicjusz mężnie stanął w obronie wiary chalcedońskiej. Pisał listy do patriarchy Konstantynopola Akacjusza, do kapłanów, archimandrytów i samego Bazyliskusa, niestrudzenie napominając, by zachowano wiarę w pełnię boskiej i ludzkiej natury w jednej Osobie Chrystusa. W liście do Bazyliskusa z 10 stycznia 476 roku Symplicjusz jasno zaświadczył o boskim autorytecie Stolicy Piotrowej: „Tę samą miarę nauki apostolskiej wiernie zachowują następcy tego, któremu Pan powierzył troskę o całą owczarnię i któremu obiecał, że go nie opuści aż do skończenia świata”.

Gdy cesarz Zenon w 477 roku odzyskał władzę, unieważnił edykty Bazyliskusa, a Symplicjusz złożył mu gratulacje, zachęcając, by zwycięstwo przypisał Bogu, który w ten sposób przywraca Kościołowi wolność. Mimo to niepokoje na Wschodzie nie ustały. Po śmierci prawowiernego patriarchy Aleksandrii Tymoteusza Salofakialosa monofizyci wybrali Piotra Mongosa, podczas gdy prawowierni katolicy opowiedzieli się za Janem Talają. Patriarcha Akacjusz porozumiał się z Mongosem i wraz z cesarzem Zenonem w 482 roku zredagował Henotikon, cesarski dekret jedności, który omijał wyraźne chalcedońskie wyznanie dwóch natur, szukając kompromisu z heretykami. Symplicjusz stanowczo odmówił uznania Mongosa i zaprotestował przeciwko ingerencji władzy cesarskiej w kwestie dogmatyczne, strzegąc nienaruszalności wiary katolickiej.

Papież Symplicjusz wykazał się wielką czujnością pasterską także na Zachodzie. Mianował biskupa Zenona z Sewilli wikariuszem papieskim w Hiszpanii, aby władza papieska i dyscyplina kanoniczna mogły być skutecznie zachowywane pośród barbarzyńskich zamieszek. Stanowczo sprzeciwił się biskupowi Rawenny Janowi, który bezprawnie wyświęcił biskupa dla Modeny, broniąc w ten sposób praw Kościoła rzymskiego. W Rzymie ufundował i poświęcił cztery nowe kościoły. Na wzgórzu Celius przekształcił wielką rotundę w kościół świętego Szczepana Pierwszego Męczennika, znany dziś jako Santo Stefano Rotondo. Urządził kościół świętego Andrzeja w pobliżu bazyliki Matki Bożej Większej, kościół świętego Szczepana za bazyliką świętego Wawrzyńca za Murami oraz kościół świętej Balbiny. Aby zapewnić regularne sprawowanie nabożeństw, chrztów i pokuty w wielkich bazylikach cmentarnych poza murami Rzymu, zarządził, by duchowieństwo z poszczególnych części miasta na zmianę podejmowało posługę liturgiczną w bazylikach świętego Piotra, świętego Pawła i świętego Wawrzyńca. Po piętnastu latach owocnego kierowania Kościołem zmarł 10 marca 483 roku.

Kult i patronat

Wspomnienie świętego Symplicjusza przypada w Kościele rzymskokatolickim 10 marca, w dniu jego przejścia do wieczności. Został pochowany w bazylice świętego Piotra na Watykanie. Jego pamięć czci się w Rzymie i w rodzinnym Tivoli. W sztuce chrześcijańskiej przedstawiany jest jako papież w tiarze, z potrójnym krzyżem papieskim i księgą swoich listów, którymi bronił Soboru Chalcedońskiego i otaczał troską całą owczarnię Chrystusową.

Tego samego dnia, 10 marca, wspomina się również