ŚWIĘTY · PUSTELNIK
Święty Maron
- Dzień wspomnienia
- 9 lutego
- Okres
- Wiek 5
- Śmierć
- 410
Życie
Święty Maron był chrześcijańskim pustelnikiem i kapłanem, który żył i poświęcił swe życie Bogu na górze w pobliżu miasta Apamea w Syrii w drugiej połowie IV i na początku V wieku. Przejęty miłością ku doskonałemu oddaniu się Chrystusowi, usunął się na samotną górę, gdzie odnalazł opuszczoną świątynię pogańską. Maron oczyścił ową świątynię z bożków i poświęcił ją Bogu żywemu, czyniąc z niej miejsce nieustannej modlitwy chrześcijańskiej.
Prowadził życie pod gołym niebem, nie mając żadnego schronienia przed śniegiem, wiatrem i letnim żarem, korzystając jedynie z małego szałasu ze skór zwierzęcych w chwilach największych nawałnic. Jego życie upływało w nieustannym poście, głębokim skupieniu wewnętrznym i wytrwałym czuwaniu. Uważał, że prawdziwe zwycięstwo nad grzechem osiąga się przez całkowite umartwienie zmysłów i nieustanną rozmowę ze Stwórcą.
O jego niezwykłej świętości i cudach obszernie pisze błogosławiony Teodoret z Cyru w swojej Historii mnichów, nazywając go boskim Maronem, który zaszczepił wiele ogrodów życia ascetycznego w całej Syrii. Święty Jan Chryzostom darzył go głębokim szacunkiem i ze swego wygnania skierował do niego serdeczny list, polecając się jego świętym modlitwom. Po wielu latach heroicznej ascezy święty Maron w pokoju zasnął w Panu około 410 roku.
Cuda
Święty Maron za życia otrzymał obfite dary Ducha Świętego. Starożytna tradycja kościelna świadczy, że na jego modlitwę Bóg leczył nie tylko choroby ciała, gorączki i niemoc, lecz także rany duszy, uwalniając ludzi od opętania przez złe duchy i od chciwości. Na jego samotną górę pielgrzymowały niezliczone rzesze ludu, a każdy, kto z wiarą uciekał się do jego wstawiennictwa, znajdował uzdrowienie duszy i ciała.
Kult i patronat
Wspomnienie świętego Marona przypada 9 lutego. Nad jego czcigodnym grobem w Syrii wzniesiono słynny klasztor Bet Maron, który stał się duchowym i narodowym centrum narodu maronickiego. Od jego imienia cały Kościół maronicki, wschodni Kościół katolicki pozostający w pełnej jedności ze Stolicą Apostolską, przyjął swą nazwę. Jest głównym patronem Kościoła maronickiego i Libanu. W sztuce przedstawiany jest w szacie mniszej z kapturem, z krzyżem i laską, często na tle gór Libanu i cedrów.
Tego samego dnia, 9 lutego, wspomina się również
- Święci Prymus i Donat, diakoni i męczennicy Wiek 4
- Święta Apolonia, dziewica i męczennica Wiek 3
- Święty Alto z Altomünster, opat Wiek 8
- Święty Ansbert z Rouen, biskup Wiek 7
- Święty Rynald z Nocery, biskup Wiek 13
- Święty Sabin z Canosy, biskup Wiek 6
- Święty Teliaw z Llandaff, biskup i opat Wiek 6
- Święci męczennicy aleksandryjscy, męczennicy Wiek 4
- Święty Michał Febres Cordero, zakonnik Wiek 20