Przejdź do treści
Chrześcijańska Rzeczywistość

Święci › Wiek 5 › Życiorysy › Święty Celestyn I

Święty Celestyn I
Kliknij, aby powiększyć
×
Święty Celestyn I
Święty Celestyn I. Źródło obrazu: Wikimedia Commons

ŚWIĘTY · PAPIEŻ

Święty Celestyn I

Dzień wspomnienia
27 lipca
Okres
Wiek 5
Śmierć
432

Życie

Święty Celestyn I urodził się w Rzymie w rodzinie szlachcica Pryskusa i od wczesnej młodości wzrastał w łonie Kościoła rzymskiego, poświęcając całe svoje życie Bogu. Według dawnej tradycji pewien czas spędził w Mediolanie u boku świętego Ambrożego, czerpiąc ducha niezłomnej prawowierności. W dokumentach świętego papieża Innocentego I z 416 roku wspominany jest jako diakon diecezji rzymskiej, a w 418 roku święty Augustyn skierował do niego list pełen najgłębszego szacunku. Po smrti papieża Bonifacego I Celestyn został w 422 roku jednomyślnie wybrany na następcę Piotra na Stolicy Rzymskiej. Jego pontyfikat trwał niemal dziesięć lat i przypadał na wyjątkowo burzliwy okres, gdy najazdy plemion barbarzyńskich oraz niebezpieczne herezje zagrażały jedności i pokojowi Kościoła.

Jako biskup Rzymu święty Celestyn wykazał się nadzwyczajną stanowczością i łagodnością ducha. Zdecydowanie bronił dyscypliny kościelnej i dawnych kanonów, kierując listy do biskupów Ilirii, Galii i południowych Włoch. Umocnił uprawnienia wikariusza papieskiego w Tesalonice, napominał biskupów, by nie odmawiali sakramentalnego pojednania umierającym, oraz mocno podkreślał zasadę, że lud należy pouczać w wierze, a nie kierować się jego zachciankami. Kiedy w 430 roku zmarł święty Augustyn, Celestyn skierował słynny list do biskupów galijskich, w którym sławił świętość, mądrość i naukę teologiczną niezawodnego nauczyciela łaski oraz zakazał wszelkiego ataku na jego pamięć. Z Włoch wygnał pelagianina Celestiusza, a przy pomocy biskupów galijskich, świętego Germana z Auxerre i świętego Lupusa z Troyes, wykorzenił pelagianizm na ziemi brytyjskiej.

Największą i najbardziej brzemienną w skutki walką jego pontyfikat była obrona prawowierności przeciwko patriarsze Konstantynopola Nestoriuszowi, który zaprzeczał bożemu macierzyństwu Najświętszej Maryi Panny. Na synodzie rzymskim w 430 roku Celestyn uroczyście potępił błędy Nestoriusza i powierzył świętemu Cyrylowi Aleksandryjskiemu wykonanie tego wyroku w imieniu Stolicy Apostolskiej. Gdy w 431 roku zwołano Trzeci Sobór Powszechny w Efezie, Celestyn wysłał swoich legatów, którzy w jedności ze świętym Cyrylem i ojcami soborowymi potierdzili potępienie herezji i uroczyście ogłosili Najświętszą Maryję Pannę Bożą Rodzicielką (Theotokos). Jednym z ostatnich aktów historycznych papieża Celestyna było wysłanie świętego Patryka jako biskupa i ewangelizatora do Irlandii w 432 roku, czym położył fundamenty pod chrześcijańskie odrodzenie tego narodu. Święty Celestyn zmarł w Rzymie 26 lipca 432 roku.

Kult i patronat

Wspomnienie świętego Celestyna I w Kościele rzymskokatolickim obchodzone jest 27 lipca, podczas gdy w niektórych kalendarzach łacińskich wspominany jest 6 kwietnia, a w Kościołach wschodnich 8 kwietnia. Jego święte ciało najpierw złożono w katakumbach Pryscylli przy Via Salaria, które za života kazał ozdobić freskami Soboru Efezkiego, a w 820 roku papież święty Paschalis I przeniósł jego relikwie do rzymskiej bazyliki świętej Praksedy. Część jego relikwii czczona jest także w katedrze w Mantui. Kościół czci go jako nieustraszonego obrońcę bóstwa i człowieczeństwa Jezusa Chrystusa, krzewiciela kultu Bożej Rodzicielki i inicjatora ewangelizacji Irlandii. W sztuce przedstawiany jest w szatach papieskich z tiarą i krzyżem papieskim, trzymając w ręku księgę uchwał soborowych oraz wizerunek Matki Bożej z Dzieciątkiem Jezus.

Tego samego dnia, 27 lipca, wspomina się również