Przejdź do treści
Chrześcijańska Rzeczywistość

Święci › Wiek 7 › Wspomnienie › Święta Wereburga

ŚWIĘTA · OPATKA

Święta Wereburga

Dzień wspomnienia
3 lutego
Okres
Wiek 7

Życie

Święta Werburga urodziła się w połowie VII wieku w Anglii w rodzinie królewskiej królestwa Mercji. Była córką króla Mercji Wulfhera i świętej Ermenildy, córki króla Kentu. Od najwcześniejszego dzieciństwa odznaczała się niezwykłą łagodnością, czystością serca i miłością do modlitwy. Choć wielu możnowładców prosiło o jej rękę, Werburga stanowczo odrzuciła wszystkich ziemskich zalotników, pragnąc poświęcić swoje życie wyłącznie niebieskiemu Oblubieńcowi, Chrystusowi. Za zgodą ojca wstąpiła do słynnego klasztoru Ely, gdzie jej święta ciotka Etheldreda obłóczyła ją w welon zakonny.

W klasztorze Werburga odznaczała się heroiczną pokorą; choć była córką królewską, dobrowolnie usługiwała przy najcięższych pracach i spędzała noce na modlitwie psalmami. Poźniej jej stryj, król Ethelred z Mercji, wezwał ją do objęcia zarządu i odnowy klasztorów żeńskich w swoim królestwie. Została opatką w Ely oraz założyła i wzniosła liczne nowe klasztory, wśród których wyróżniały się Trentham, Hanbury i Weedon. Swoim cnotliwym przewodnictwem wychowała setki poświęconych dziewic w doskonałości ewangelicznej. Zmarła w Panu w klasztorze Trentham 3 lutego oko 700 roku.

Cuda

Święte życie Werburgi obfitowało w liczne cuda. Najbardziej znane jest podanie o dzikich gęsiach, które niszczyły plony w Weedon: święta spokojnie nakazała im przestać czynić szkody i zamknęła je w zagrodzie; gdy jedna z gęsi została skradziona i zabita, Werburga swoją modlitwą przywróciła ją do życia i wypuściła je wszystkie z nakazem, by więcej nie dotykały pól, czego ptaki trwale usłuchały.

Kult i patronat

Kościół katolicki obchodzi wspomnienie świętej Werburgi 3 lutego, jak podaje Martyrologium Rzymskie. Jej nienaruszone ciało przeniesiono do Hanbury, a w IX wieku w obliczu zagrożenia ze strony Duńczyków do Chester, gdje wokół jej sanktuarium powstała wspaniała katedra. Jest główną patronką miasta Chester oraz diecezji Chester. Przedstawia się ją jako opatkę z koroną na głowie i pastorałem w ręku, często ze stadem dzikich gęsi u jej stóp.

Tego samego dnia, 3 lutego, wspomina się również