Przejdź do treści
Chrześcijańska Rzeczywistość

Święci › Wiek 7 › Życiorysy › Święta Etheldreda

Święta Etheldreda
Kliknij, aby powiększyć
×
Święta Etheldreda
Święta Etheldreda. Źródło obrazu: Wikimedia Commons

ŚWIĘTA · KSIENI

Święta Etheldreda

Dzień wspomnienia
23 czerwca
Okres
Wiek 7
Śmierć
679

Życie

Święta Eteldreda (w dawnych pismach Ediltrudis lub Audrey) była królową i opatką, jedną z najbardziej umiłowanych świętych narodu anglosaskiego w VII wieku. Urodziła się około 630 roku jako córka pobożnego króla Wschodniej Anglii, Anny, wychowując się w domu, który dał Kościołowi liczne święte dziewice. Już we wczesnej młodości złożyła ślub dziewictwa Panu. Z powodów politycznych ojciec wydał ją za mąż za księcia Tondberta, od którego jako dar ślubny otrzymała bagienną posiadłość znaną jako Wyspa Ely. W porozumieniu z małżonkiem żyła w całkowitej czystości, a po jego rychłej śmierci wycofała się na pięć lat do swoich dóbr w Ely, poświęcając się modlitwie.

W 660 roku ojciec narzucił jej nowe małżeństwo polityczne z młodym Egfrydem, synem króla Northumbrii Oswiu. Od drugiego męża otrzymała posiadłości w Hexham, które za radą swojego kierownika duchowego, świętego Wilfryda z Yorku, podarowała na budowę klasztoru świętego Andrzeja. Przez dwanaście lat małżeństwa Eteldreda z pomocą Wilfryda zdołała zachować swoje dziewictwo. Gdy Egfryd objął tron i zażądał dopełnienia praw małżeńskich, Eteldreda za zgodą biskupa opuściła dwór i wstąpiła do klasztoru Coldingham u swojej ciotki, świętej Eby.

Gdy król próbował przemocą ją sprowadzić, Eteldreda w towarzystwie dwóch wiernych służebnic uciekła na południe ku swojej posiadłości w Ely. W tym osamotnionym miejscu, otoczonym bagnami i wodami rzeki Ouse, z pomocą swojej królewskiej rodziny rozpoczęła budowę podwójnego klasztoru w Ely, zostając jego pierwszą opatką. Święty Wilfryd nałożył jej welon zakonny. Jako matka duchowa wspólnoty Eteldreda przodowała przykładem: nosiła jedynie szorstkie sukno, jadła raz dziennie i spędzała noce na nieustannej modlitwie. Zmarła 23 czerwca 679 roku na zarazę, której nadejście wcześniej dokładnie przepowiedziała.

Cuda

Podczas jej ucieczki przed królem Egfrydem w stronę Ely, gdy jeźdźcy królewscy byli już tak blisko, że mogli ją schwytać, święta dziewica wspięła się na skaliste wzgórze nad morzem. Wtedy morze cudownie przybrało i otoczyło wzgórze wysokimi falami przez całe siedem dni, powstrzymując prześladowców, dopóki król się nie wycofał.

Kiedy szesnaście lat po jej śmierci, w 695 roku, jej siostra i następczyni, święta Seksburga, otworzyła jej drewnianą trumnę, aby przenieść jej poświęcone relikwie do katedry, ciało świętej Eteldredy znaleziono całkowicie nienaruszone i elastyczne, a nacięcie na jej szyi, zrobione przez lekarza przed śmiercią, było cudownie zagojone, pozostawiając jedynie jasną bliznę.

Kult i patronat

Martyrologium Rzymskie obchodzi wspomnienie świętej Eteldredy, opatki, 23 czerwca. Jej wspaniały grobowiec w katedrze w Ely był jednym z najważniejszych celów pielgrzymkowych średniowiecznej Anglii. Jej nienaruszone ramię po dziś dzień z wielką czcią przechowywane jest w katolickim kościele świętej Eteldredy przy Ely Place w Londynie, jedynym przedreformacyjnym kościele w Wielkiej Brytanii, który powrócił do katolickiego kultu. W sztuce sakralnej przedstawiana jest w stroju opackim z koroną na głowie i pastorałem, trzymając w ręku model katedry w Ely oraz księgę modlitw. Jest patronką uniwersytetu w Cambridge, wdów oraz chorych cierpiących na choroby gardła i szyi.

Tego samego dnia, 23 czerwca, wspomina się również