Przejdź do treści
Chrześcijańska Rzeczywistość

Święci › Wiek 7 › Życiorysy › Święty Serenikus

Święty Serenikus
Kliknij, aby powiększyć
×
Święty Serenikus
Święty Serenikus. Źródło obrazu: Wikimedia Commons

ŚWIĘTY · DIAKON

Święty Serenikus

Dzień wspomnienia
7 maja
Okres
Wiek 7
Śmierć
669

Życie

Święty Serenikus, w ludzie znany również pod imieniem Cenerik, urodził się w VII wieku w szlacheckiej rodzinie w Spoleto we Włoszech. Od wczesnej młodości poświęcił się życiu monastycznemu, a w Rzymie wstąpił do stanu duchownego i przyjął święcenia diakonatu. Razem ze swoim bratem, świętym Cenerinem, był mnichem w klasztorze benedyktyńskim, lecz obaj poczuli silne powołanie, aby udać się z pielgrzymką do Galii i odwiedzić słynne sanktuaria tamtejszych świętych.

Przybywszy do Galii, Serenikus najpierw pobożnie nawiedził grób świętego Marcina w Tours, a następnie grób świętego Juliana w Le Mans. Ujęty pięknem życia pustelniczego i pragnący nieustnej rozmowy z Panem, wycofał się do gęstego i niedostępnego lasu nad rzeką Sarthe niedaleko Le Mans. Tam wzniósł skromną celę oraz kościółek poświęcony świętemu Marcinowi i spędził resztę życia w całkowitej samotności, surowym poście i czuwaniu modlitewnym. Sława jego świętości przyciągnęła wielu uczniów, więc Serenikus założył klasztor, w którym zgromadził wspólnotę mnichów. Zmarł w pokoju w Panu w swojej leśnej pustelni 7 maja około 669 roku.

Cuda

Tradicja kościelna w diecezji Le Mans przekazuje, że święty Serenikus swoją modlitwą sprawił, iż ze skały wytrysnęło źródło uzdrawiającej wody, aby ugasić pragnienie swoich robotników i chorych. Zanotowano także, że modlitwą powstrzymał powódź rzeki Sarthe, która zagrażała zniszczeniem jego celi i kościoła, oraz że za jego błogosławieństwem wielu cierpiących na gorączkę i choroby skóry cudownie odzyskiwało zdrowie.

Kult i patronat

Kościół obchodzi wspomnienie świętego Serenikusa 7 maja. Martyrologium Rzymskie wymienia jego wspomnienie w pobliżu Le Mans w Galii jako diakona i mnicha, który nawiedziwszy groby świętego Marcina z Tours i świętego Juliana z Le Mans, spędził życie w samotności i surowości. Miejsce jego klasztoru nazywa się dziś Saint-Céneri-le-Gérei, a jego kościół i źródło są od wieków odwiedzane z wielką pobożnością. W ikonografii sakralnej przedstawiany jest w dalmatyce diakońskiej z księgą Ewangelii w ręku, często przy źródle wody wypływającym ze skały. Jest patronem diakonów, pielgrzymów i chorych dzieci.

Tego samego dnia, 7 maja, wspomina się również