Przejdź do treści
Chrześcijańska Rzeczywistość

Święci › Wiek 7 › Życiorysy › Święty Maksym Wyznawca

Święty Maksym Wyznawca
Kliknij, aby powiększyć
×
Święty Maksym Wyznawca
Święty Maksym Wyznawca. Źródło obrazu: Wikimedia Commons

ŚWIĘTY · OPAT

Święty Maksym Wyznawca

Dzień wspomnienia
13 sierpnia
Okres
Wiek 7
Śmierć
662

Życie

Święty Maksym Wyznawca, zwany Teologiem, urodził się w Konstantynopolu około 580 roku w szanowanej rodzinie szlacheckiej. Z powodu swojej wyjątkowej uczoności i cnót został pierwszym sekretarzem cesarza bizantyńskiego Herakliusza, który niezwykle go cenił. Pragnąc jednak života kontemplacyjnego w Bogu, opuścił dwór cesarski i udał się do klasztoru w Chryzopolu naprzeciw Konstantynopola, gdzie wkrótce został opatem. Pod duchowym kierunkiem świętego Sofroniusza, późniejszego patriarchy Jerozolimy, głęboko wniknął w tajemnice Wcielenia i ascezy.

Gdy dwór cesarski przy wsparciu patriarchów Konstantynopola zaczął szerzyć monotelecką herezję, która przeczyła istnieniu dwóch woli i dwóch działań w Chrystusie, Maksym stał się nieustraszonym przywódcą prawowiernych katolików. W Afryce w 645 roku przeprowadził słynną publiczną dysputę z byłym patriarchą Konstantynopola Pyrrusem, znakomicie dowodząc, że Chrystus jako prawdziwy Bóg i prawdziwy człowiek posiada wolę boską i ludzką, po czym Pyrrus wyrzekł się błędów i udał się do Rzymu. Maksym niezmiennie wyznawał niewzruszone przywiązanie do Kościoła Rzymskiego, nauczając, że Stolica Rzymska jest jedyną mocną skałą i fundamentem wszystkich Kościołów pod słońcem, której sam Chrystus powierzył władzę wiązania i rozwiązywania. Z jego inicjatywy święty papież Marcin I w 649 roku zwołał Synod Laterański, na którym potępiono monotelityzm.

Z powodu niewzruszonej wierności prawowierności i odrzucenia cesarskich edyktów Maksym został aresztowany, sprowadzony do Konstantynopola i poddany długotrwałym mękom więziennym. Oskarżono go o zdradę stanu, lecz odważny starzec odpowiedział, że woli wybrać śmierć niż zdradę wiary katolickiej. Na rozkaz heretyckiego cesarza Konstansa II Maksymowi odcięto prawą rękę, aby więcej nie pisał, oraz wyrwano język, aby więcej nie głosił prawdy. Razem ze swoimi dwoma uczniami o imieniu Anastazy został wygnany do dalekiej Łazyki na Kaukazie. Wyprzedany z sił przez ciężkie rany i znęcanie się, oddał ducha Bogu w twierdzy Schemaris na grzbietach Kaukazu 13 sierpnia 662 roku w osiemdziesiątym drugim roku życia.

Cuda

Tradycja kościelna odnotowuje, że na grobie świętego Maksyma w Łazyce każdej nocy pojawiały się trzy jasne niebiańskie świece, które oświetlały jego grób, świadcząc o chwale Trójcy Przenajświętszej, której święty Wyznawca nieustraszenie bronił. Mimo że jego język został okrutnie odcięty, Bóg w chwilach wygnania przywrócił mu dar mowy, aby pocieszał i umacniał swoich współbraci w wierze katolickiej aż do ostatniego tchnienia.

Kult i patronat

Liturgiczne wspomnienie świętego Maksyma Wyznawcy obchodzone jest 13 sierpnia. Martyrologium Rzymskie czci jego błogosławione przejście w twierdzy Schemaris na Kaukazie jako opata Chryzopola, zasłynionego nauką i gorliwością o prawdę katolicką, któremu heretycki cesarz kazał odciąć prawą rękę i wraz z uczniami wygnał go do Łazyki, gdzie oddał ducha Bogu. Jest jednym z największych Ojców Kościoła i teologów chrześcijańskiego Wschodu. W sztuce przedstawiany jest jako sędziwy mnich z długą białą brodą, z odciętą prawą ręką i piórem, trzymający w lewej ręce zwój z wyznaniem o dwóch wolach Chrystusa. Jest patronem teologów, prześladowanych z powodu obrony wiary katolickiej oraz zakonników.

Tego samego dnia, 13 sierpnia, wspomina się również