Przejdź do treści
Chrześcijańska Rzeczywistość

Święci › Wiek 7 › Życiorysy › Święty Jodok

Święty Jodok
Kliknij, aby powiększyć
×
Święty Jodok
Święty Jodok. Źródło obrazu: Wikimedia Commons

ŚWIĘTY · PREZBITER I PUSTELNIK

Święty Jodok

Dzień wspomnienia
13 grudnia
Okres
Wiek 7
Śmierć
668

Życie

Święty Jodok, we Francji i w całej Europie czczony jako Josse, urodził się na początku VII wieku jako syn Juthaela, króla Bretanii, i młodszy brat świętego króla Judykaela. Gdy Judykael zrzekł się tronu, aby wstąpić do klasztoru, możnowładcy bretońscy chcieli zmusić Jodoka do przyjęcia korony królewskiej i objęcia tronu ojca. Jednak Jodok w sercu wybrał już jedynego Króla, Chrystusa, i odrzucił ziemskie panowanie. Aby uniknąć przymusu oraz zaszczytów świeckich, potajemnie opuścił ojczyznę z kilkoma towarzyszami i wyrzekł się godności królewskiej.

Wstąpił do stanu duchownego w diecezji Amiens, gdzie otrzymał święcenia kapłańskie. Przez kilka lat służył jako kapelan u szlachcica Hajmona, a następnie osiadł w północnej Neustrii, na wybrzeżu kanału La Manche. W miejscowości Runiac własnymi rękami wzniósł celę oraz dwa małe kościółki poświęcone świętym Piotrowi i Pawłowi, a resztę życia spędził jako pustelnik na nieustannej modlitwie, surowym poście i rozważaniu słowa Bożego. Pod koniec życia udał się z pielgrzymką do Rzymu na groby książąt apostolskich. Zmarł w świętości w swojej pustelni w północnej Neustrii 13 grudnia około 669 roku.

Cuda

Tradycja kościelna przekazuje cud o heroicznej miłości Jodoka wobec ubogich. Gdy pewnego dnia do jego celi przybył głodny żebrak, Jodok nakazał uczniowi dać mu chleb. Żebrak wracał cztery razy, zmieniając swój wygląd, a święty za każdym razem darował mu jedną czwartą jedynego chleba, jaki posiadali. Gdy zostali całkowicie bez żywności, na rzece niespodziewanie pojawiły się cztery statki załadowane zbożem i żywnością, co Jodok rozpoznał jako Bożą nagrodę za ufność w Opatrzność.

Kult i patronat

Liturgiczne wspomnienie świętego Jodoka obchodzone jest 13 grudnia. Martyrologium Rzymskie czci go w północnej Neustrii jako kapłana i pustelnika, syna Juthaela, króla Bretanii, i brata świętego Judykaela, który opuścił ojczyznę i udał się na życie pustelnicze, aby nie musieć obejmować tronu po ojcu. Nad jego grobem wzniesiono słynne opactwo Saint-Josse-sur-Mer, które w średniowieczu stało się jednym z najważniejszych celów pielgrzymkowych w Europie. W sztuce przedstawiany jest jako pielgrzym lub pustelnik z kapłańską stułą, koroną złożoną u nóg i kijem pielgrzymim. Jest patronem pielgrzymów, podróżnych, piekarzy i niewidomych.

Tego samego dnia, 13 grudnia, wspomina się również