Przejdź do treści
Chrześcijańska Rzeczywistość

Święci › Wiek 6 › Życiorysy › Święty Hermenegild

Święty Hermenegild
Kliknij, aby powiększyć
×
Święty Hermenegild
Święty Hermenegild. Źródło obrazu: Wikimedia Commons

ŚWIĘTY · KSIĄŻĘ I MĘCZENNIK

Święty Hermenegild

Dzień wspomnienia
13 kwietnia
Okres
Wiek 6
Śmierć
585

Życie

Święty Hermenegild był królewiczem wizygockim, starszym synem króla Leowigilda i katolickiej królowej Teodozji. W 576 roku poślubił frankijską księżniczkę Ingundę, córkę króla Sigeberta i królowej Brunhildy, która była wierną i niezłomną katoliczką. Druga małżonka Leowigilda, Goswinta, gorliwa arianistka, nienawidziła katolickiej księżniczki i okrutnie ją dręczyła, usiłując przymusić ją do przyjęcia arianizmu.

Pragnąc złagodzić napięcia na dworze w Toledo, Leowigild wysłał Hermenegilda i Ingundę na południe, powierzając synowi zarząd nad Andaluzją z siedzibą w Sewilli. W Sewilli pod wpływem małżonki oraz dzięki naukom świętego biskupa Leandra z Sewilli, Hermenegild doznał pełnego nawrócenia, wyrzekł się ariańskich błędów i uroczyście wszedł do łona Kościoła katolickiego.

Dowiedziawszy się o nawróceniu syna, rozgniewany król Leowigild wezwał go do Toledo, by zdał sprawę ze swego postępowania, lecz Hermenegild odmówił posłuszeństwa temu rozkazowi, wiedząc, że czeka go przymuszenie do odstępstwa od wiary. Aby obronić uciemiężonych katolików oraz swoje prawa, chwycił za broń i zawarł przymierze z Bizantyjczykami. Król Leowigild wyprawił się zbrojnie przeciwko synowi, przekupił bizantyjskich sojuszników trzydziestoma tysiącami złotych monet, obległ Sewillę i po niemal dwóch latach oblężenia zdobył miasto. Hermenegild schronił się w kościele w Kordobie, skąd ojciec wywabił go fałszywymi obietnicami, zdarł zeń szaty królewskie i wtrącił do lochu w Walencji, a następnie w Tarragonie. Jego żona Ingunda z dzieckiem uszła do Afryki, gdzie zmarła.

W więzieniu w Tarragonie królewicz znosił ciężkie kajdany i niedostatek z heroiczną cierpliwością. O jego ostatnich chwilach świadczy święty papież Grzegorz Wielki w swych Dialogach. W noc poprzedzającą Wielkanoc 585 roku Leowigild posłał ariańskiego biskupa do więziennej celi syna z obietnicą zupełnego przebaczenia i przywrócenia godności, jeśli tylko przyjmie komunię z rąk owego heretyka. Hermenegild z pogardą to odrzucił, nie chcąc sprzeniewierzyć się prawdziwej wierze katolickiej. Gdy biskup przekazał królowi niezłomną odpowiedź syna, Leowigild zapłonął gniewem i wysłał do lochu oprawców. Żołnierze ścięli toporem głowę świętego królewicza, który w ten sposób w sam dzień Zmartwychwstania Pańskiego otrzymał wieniec męczeństwa 13 kwietnia 585 roku.

Kult i patronat

Wspomnienie liturgiczne świętego Hermenegilda przypada 13 kwietnia. Martyrologium Rzymskie podaje jego pamiątkę w Tarragonie w Hiszpanii, sławiąc go jako syna ariańskiego króla Leowigilda, nawróconego przez świętego Leandra, który w dzień paschalny odmówił przyjęcia komunii od ariańskiego biskupa i na rozkaz ojca poniósł śmierć od topora. Papież Sykstus V w 1585 roku rozszerzył obchód jego święta na całą Hiszpanię na prośbę króla Filipa II. W sztuce sakralnej przedstawiany jest w szatach królewskich z koroną, trzymając w ręku topór i palmę męczeństwa, często w więzieniu na modlitwie przed aniołem. Czczony jest jako patron nawróconych, hiszpańskiego domu królewskiego oraz niesprawiedliwie uwięzionych.

Tego samego dnia, 13 kwietnia, wspomina się również