ŚWIĘTY · PUSTELNIK
Święty Afrahat
- Dzień wspomnienia
- 29 stycznia
- Okres
- Wiek 4
- Śmierć
- 346
Życie
Święty Afrahat, nazywany Mędrcem Perskim, był znakomitym anachoretą, pisarzem kościelnym i biskupem z IV wieku. Urodził się z pogańskich rodziców w drugiej połowie III wieku, najprawdopodobniej na pograniczu Cesarstwa Perskiego. Wychowany w tradycjach zoroastryjskich perskich magów, Afrahat poszukiwał pełni prawdy i oświecony Ewangelią nawrócił się na chrześcijaństwo. Po nawróceniu udał się z pielgrzymką do Betlejem, a następnie osiadł w Edessie, gdzie zamieszkał w skromnej chatce poza murami miasta, poświęcając się życiu pustelniczemu.
Później otrzymał powołanie mnisze i został wyniesiony do godności biskupiej, przyjmując chrześcijańskie imię Jakub. Według dawnych źródeł był biskupem w słynnym klasztorze Mar Matai na wschodnim brzegu rzeki Tygrys, w pobliżu dzisiejszego Mosulu w Mezopotamii, gdzie spędził większą część swojego życia mniszego i duszpasterskiego. W czasie kryzysu ariańskiego święty Afrahat przybył do Antiochii w Syrii, gdzie swoim gorliwym kaznodziejstwem i głębokimi pismami teologicznymi nieustraszenie bronił wiary katolickiej przeciwko arianom i bezbożnej polityce cesarza Walensa.
Afrahat pozostawił w języku syryjskim bezcenny skarb teologiczny w postaci dwudziestu trzech rozpraw znanych jako Mowy lub Homilie. Pierwszych dziesięć rozpraw, napisanych w 337 roku, omawia podstawowe cnoty i tematy chrześcijańskie: wiarę, miłość, post, modlitwę, wojny, mnichów, pokutników, zmartwychwstanie, pokorę i pasterzy. Drugich dwanaście, napisanych w 344 roku, rozwija teologicznie i polemicznie tematy obrzezania, Paschy, szabatu, rozróżniania pokarmów, powołania pogan, Jezusa Mesjasza, dziewictwa, rozproszenia Izraela, jałmużny, prześladowań i czasów ostatecznych. Ostatnią, dwudziestą trzecią rozprawę, zatytułowaną O gronie (według Iz 65,8To mówi Pan: Jako gdyby naleziono ziarno w gronie wina, i rzeczonoby: Nie psuj go; bo błogosławieństwo jest: tak uczynię dla sług moich, że nie zatracę wszystkiego.), napisał w 345 roku. W swoich pismach Afrahat jasno świadczy o fundamentalnych prawdach katolickich: o wieczystym dziewictwie i Boim macierzyństwie Najświętszej Maryi Panny, o założeniu Kościoła na apostole Piotrze, o rzeczywistej obecności Ciała i Krwi Chrystusa w Najświętszej Eucharystii oraz o sakramencie spowiedzi, w którym kapłan działa jako lekarz duchowy leczący rany pokutnika i jest zobowiązany do zachowania tajemnicy. Święty Afrahat zakończył swój ziemski bieg w połowie IV wieku.
Kult i patronat
Kościół rzymskokatolicki obchodzi wspomnienie świętego Afrahata anachorety 29 stycznia, jak zapisano w Martyrologium Rzymskim. Ze względu na swoją głęboką duchowość i wczesne świadectwo teologiczne, Kościół czci go jako pierwszego wielkiego Ojca Kościoła tradycji syryjskiej. W sztuce sakralnej przedstawiany jest w habicie mniszym lub szatach biskupich stylu syryjskiego, trzymając w ręku pióro i otwartą księgę swoich rozpraw, często z wzrokiem skierowanym ku niebu w głębokim rozmyślaniu. Jest patronem chrześcijan syryjskich, teologów, apologetów, mnichów i kaznodziejów broniących prawowierności.
Tego samego dnia, 29 stycznia, wspomina się również
- Błogosławiona Bolesława Lament, dziewica Wiek 20
- Błogosławiona Willana de Botti, pokutnica Wiek 14
- Święty Gildas Mędrzec, opat Wiek 6
- Święty Konstancjusz z Perugii, biskup Wiek 2
- Święty Sulpicjusz Sewer z Bourges, biskup Wiek 6
- Święty Szarbel, prezbiter, i Bebaja, męczennicy Wiek 2
- Święty Waleriusz z Trewiru, biskup Wiek 4
- Święci Juwentyn i Maksymin, męczennicy Wiek 4
- Święci Papiasz i Maur, żołnierze i męczennicy Wiek 4