Przejdź do treści
Chrześcijańska Rzeczywistość

Święci › Wiek 4 › Życiorysy › Święty Afrahat

Święty Afrahat
Kliknij, aby powiększyć
×
Święty Afrahat
Święty Afrahat. Źródło obrazu: Wikimedia Commons

ŚWIĘTY · PUSTELNIK

Święty Afrahat

Dzień wspomnienia
29 stycznia
Okres
Wiek 4
Śmierć
346

Życie

Święty Afrahat, nazywany Mędrcem Perskim, był znakomitym anachoretą, pisarzem kościelnym i biskupem z IV wieku. Urodził się z pogańskich rodziców w drugiej połowie III wieku, najprawdopodobniej na pograniczu Cesarstwa Perskiego. Wychowany w tradycjach zoroastryjskich perskich magów, Afrahat poszukiwał pełni prawdy i oświecony Ewangelią nawrócił się na chrześcijaństwo. Po nawróceniu udał się z pielgrzymką do Betlejem, a następnie osiadł w Edessie, gdzie zamieszkał w skromnej chatce poza murami miasta, poświęcając się życiu pustelniczemu.

Później otrzymał powołanie mnisze i został wyniesiony do godności biskupiej, przyjmując chrześcijańskie imię Jakub. Według dawnych źródeł był biskupem w słynnym klasztorze Mar Matai na wschodnim brzegu rzeki Tygrys, w pobliżu dzisiejszego Mosulu w Mezopotamii, gdzie spędził większą część swojego życia mniszego i duszpasterskiego. W czasie kryzysu ariańskiego święty Afrahat przybył do Antiochii w Syrii, gdzie swoim gorliwym kaznodziejstwem i głębokimi pismami teologicznymi nieustraszenie bronił wiary katolickiej przeciwko arianom i bezbożnej polityce cesarza Walensa.

Afrahat pozostawił w języku syryjskim bezcenny skarb teologiczny w postaci dwudziestu trzech rozpraw znanych jako Mowy lub Homilie. Pierwszych dziesięć rozpraw, napisanych w 337 roku, omawia podstawowe cnoty i tematy chrześcijańskie: wiarę, miłość, post, modlitwę, wojny, mnichów, pokutników, zmartwychwstanie, pokorę i pasterzy. Drugich dwanaście, napisanych w 344 roku, rozwija teologicznie i polemicznie tematy obrzezania, Paschy, szabatu, rozróżniania pokarmów, powołania pogan, Jezusa Mesjasza, dziewictwa, rozproszenia Izraela, jałmużny, prześladowań i czasów ostatecznych. Ostatnią, dwudziestą trzecią rozprawę, zatytułowaną O gronie (według Iz 65,8To mówi Pan: Jako gdyby naleziono ziarno w gronie wina, i rzeczonoby: Nie psuj go; bo błogosławieństwo jest: tak uczynię dla sług moich, że nie zatracę wszystkiego.), napisał w 345 roku. W swoich pismach Afrahat jasno świadczy o fundamentalnych prawdach katolickich: o wieczystym dziewictwie i Boim macierzyństwie Najświętszej Maryi Panny, o założeniu Kościoła na apostole Piotrze, o rzeczywistej obecności Ciała i Krwi Chrystusa w Najświętszej Eucharystii oraz o sakramencie spowiedzi, w którym kapłan działa jako lekarz duchowy leczący rany pokutnika i jest zobowiązany do zachowania tajemnicy. Święty Afrahat zakończył swój ziemski bieg w połowie IV wieku.

Kult i patronat

Kościół rzymskokatolicki obchodzi wspomnienie świętego Afrahata anachorety 29 stycznia, jak zapisano w Martyrologium Rzymskim. Ze względu na swoją głęboką duchowość i wczesne świadectwo teologiczne, Kościół czci go jako pierwszego wielkiego Ojca Kościoła tradycji syryjskiej. W sztuce sakralnej przedstawiany jest w habicie mniszym lub szatach biskupich stylu syryjskiego, trzymając w ręku pióro i otwartą księgę swoich rozpraw, często z wzrokiem skierowanym ku niebu w głębokim rozmyślaniu. Jest patronem chrześcijan syryjskich, teologów, apologetów, mnichów i kaznodziejów broniących prawowierności.

Tego samego dnia, 29 stycznia, wspomina się również