Przejdź do treści
Chrześcijańska Rzeczywistość

Święci › Wiek 4 › Życiorysy › Święty Julian Saba

ŚWIĘTY · ASCETA

Święty Julian Saba

Dzień wspomnienia
17 stycznia
Okres
Wiek 4
Śmierć
377

Życie

Święty Julian, zwany Saba, co w języku syryjskim oznacza Starzec, był wybitnym anakoretą i ascetą, który wysławiał Pana w prowincji Osroene w Mezopotamii w czwartym wieku. Od wczesnej młodości wyrzekł się światowych zaszczytów i bogactwa oraz udał się na surową pustynię w pobliżu Edessy. Zamieszkał tam w ciasnej i wilgotnej jaskini, poświęcając całe svoje życie najsurowszej pokucie, całonocnym czuwaniom modlitewnym i rozważaniu Pisma Świętego.

Asceza Juliana naznaczona była niewiarygodnym umartwieniem: żywił się zaledwie raz w tygodniu, i to skromnym chlebem jęczmiennym, solą i wodą. Mimo tak wielkiej surowości jego serce było przepełnione ciepłą miłością ewangeliczną wobec bliźnich. Wokół jego jaskini szybko zgromadzili się liczni uczniowie, tak że Julian Saba stał się ojcem duchowym setek mnichów w Osroene. Podjął również pielgrzymkę na górę Synaj, gdzie na samym szczycie wzniósł mały kościół na cześć Prawa Bożego.

Choć ponad wszystko miłował pustynną ciszę i czuł wstręt do miejskiego zgiełku, Julian Saba na wezwanie prawowiernych pasterzy chętnie opuścił swoją ukochaną samotnię i przybył do Antiochii. W owym czasie ariańska herezja przy wsparciu cesarza Walensa ciężko uciskała Kościół, a arianie fałszywie twierdzili, że również słynny pustelnik Julian popiera ich naukę. Wkraczając do Antiochii, święty starzec ze swoim autorytetem świętego, gorliwym kaznodziejstwem i cudownymi dziełami publicznie zdemaskował i zawstydził ariańskich heretyków, dając świadectwo, że Jezus Chrystus jest prawdziwym Bogiem, współistotnym Ojcu. Umocniwszy lud katolicki w prawdziwej wierze, powrócił do swojej pustyni, gdzie w głębokim pokoju zasnął w Panu w 377 roku.

Kult i patronat

Kościół rzymskokatolicki obchodzi wspomnienie świętego Juliana Saby dnia 17 stycznia według Martyrologium Rzymskiego. O jego świętym życiu i walce o prawowierność obszernie pisał historyk Teodoret z Cyru w swojej „Historii mnichów”. W sztuce sakralnej przedstawiany jest jako sędziwy pustelnik z długą białą brodą w prostej włosiennicy, trzymający w ręku krzyż i różaniec, często w postawie głoszącego kazanie przed murami Antiochii. Jest patronem pustelników, mnichów, obrońców wiary przed herezjami oraz osób starszych.

Tego samego dnia, 17 stycznia, wspomina się również