Przejdź do treści
Chrześcijańska Rzeczywistość

Święci › Wiek 4 › Życiorysy › Święty Hilarion

Święty Hilarion
Kliknij, aby powiększyć
×
Święty Hilarion
Święty Hilarion. Źródło obrazu: Wikimedia Commons

ŚWIĘTY · OPAT

Święty Hilarion

Dzień wspomnienia
21 października
Okres
Wiek 4
Śmierć
372

Życie

Święty Hilarion, założyciel anachoreckiego stylu życia w Palestynie, urodził się w pogańskiej rodzinie w miejscowości Tabata na południe od Gazy oko 291 roku. Jako chłopiec został wysłany przez rodziców na naukę do aleksandryjskiego Egiptu, gdzie zetknął się z chrześcijaństwem, uwierzył w Pana i przyjął chrzest. W wieku piętnastu lat, przyciągnięty sławą świętości świętego Antoniego Opata, udał się na pustynię i spędził dwa miesiące u boku wielkiego ojca pustyni. Głęboko zainspirowany przykładem Antoniego, Hilarion powrócił w rodzinne strony, rozdał swój majątek ubogim i udał się na surową pustynię Majuma w pobliżu Gazy.

W małej chatce z gałęzi i błota prowadził życie w najsurowszej ascezie: nosił włosiennicę i kożuch, żywił się dopiero po zachodzie słońca kilkoma figami i odrobiną chleba, a utrzymywał się z plecenia koszy, spędzając noce na nieustannej modlitwie i rozważaniu Pisma Świętego. Z powodu licznych nawróceń i cudów już w 329 roku wokół niego zgromadzili się liczni uczniowie, więc Hilarion założył klasztory i stał się wzorem życia pustelniczego w całej Palestynie.

Szukając spokoju i samotności przed tłumem, który do niego lgnął, około 360 roku opuścił Palestynę i udał się do Egiptu, aby odwiedzić grób świętego Antoniego. Gdy cesarz Julian Apostata nakazał jego aresztowanie, schronił się w oazie libijskiej, a następnie popłynął na Sycylię, osiadając w pobliżu przylądka Pachynus. Jego wierny uczeń Hezychiusz odnalazł go również tam, więc Hilarion ponownie znalazł się w otoczeniu uczniów. Udał się potom do Epidauros (dzisiejszy Cavtat) w rzymskiej prowincji Dalmacji, gdje udzielił cennej pomocy duchowej mieszkańcom po wielkim trzęsieniu ziemi w 366 roku. Ostatecznie przeniósł się na wyspę Cypr, gdje schronił się w niedostępnej jaskini, zaprzyjaźniając się ze świętym Epifaniuszem ze Salaminy. Zmarł w wieku osiemdziesięciu lat, około 371 roku, pozostawiając swoje skromne szaty uczniowi Hezychiuszowi. Hezychiusz tajemnie przeniósł jego święte ciało z Cypru z powrotem do Majumy w Palestynie.

Cuda

Święty Hieronim w swoim słynnym Żywocie świętego Hilariona szczegółowo opisuje liczne cudowne dzieła, które towarzyszyły życiu świętego. Swoją modlitwą i znakiem krzyża wypędzał najstraszniejsze złe duchy z opętanych i uzdrawiał chorych z nieuleczalnych chorób. Gdy w 366 roku straszliwe trzęsienie ziemi nawiedziło Epidauros w Dalmacji i potężne fale morskie podniosły się, grożąc zalaniem miasta, Hilarion wszedł na brzeg morski, uczynił trzy razy znak krzyża na piasku i wyciągnął ręce ku morzu: wzburzone fale natychmiast się zatrzymały i cofnęły, ratując miasto i mieszkańców przed zagładą.

Kult i patronat

Wspomnienie liturgiczne świętego Hilariona, opata, obchodzone jest 21 października według Martyrologium Rzymskiego. Jego grób w Majumie był przez wieki ważnym sanktuarium palestyńskich chrześcijan, a jego pamięć z wielką pobožnoćcią pielęgnowana jest także w Cavtacie i Dubrowniku. W sztuce przedstawiany jest jako sędziwy pustelnik w habicie zakonnym z długą brodą, trzymający w ręku krzyż i różańc, często depczący smoka lub z falami morskimi w tle. Jest patronem pustelników, anachoretów, miejscowości Cavtat w Chorwacji oraz orędownikiem chroniącym przed trzęsieniami ziemi i niebezpieczeństwami morskimi.

Tego samego dnia, 21 października, wspomina się również