Przejdź do treści
Chrześcijańska Rzeczywistość

Święci › Wiek 4 › Życiorysy › Święty Efrem Syryjczyk

Święty Efrem Syryjczyk
Kliknij, aby powiększyć
×
Święty Efrem Syryjczyk
Święty Efrem Syryjczyk. Źródło obrazu: Wikimedia Commons

ŚWIĘTY · DIAKON I DOKTOR KOŚCIOŁA

Święty Efrem Syryjczyk

Dzień wspomnienia
9 czerwca
Okres
Wiek 4
Śmierć
373

Życie

Święty Efrem Syryjczyk, diakon i doktor Kościoła, urodził się na początku IV wieku w mieście Nisibis w Mezopotamii. W wierze chrześcijańskiej pouczył go święty Jakub, słynny biskup Nisibis, który go ochrzcił i wziął za swojego bliskiego współpracownika w odnowie życia religijnego i obronie miasta podczas oblężeń perskich. Efrem pełnił posługę lektora i kierownika szkoły teologicznej w Nisibis. Kiedy Rzymianie w 363 roku odstąpili Nisibis Persom, chrześcijanie licznie opuścili miasto, uciekając przed prześladowaniami.

Efrem ze swoimi uczniami osiadł w Edessie, stolicy Osroene, gdzie spędził ostatnie dziesięć lat życia jako pustelnik w surowej ascezie. Jako wyświęcony diakon publicznie głosił słowo Boże i nieustraszenie walczył z licznymi heretyckimi sekrami w Edessie, zwłaszcza z bardesanitami. Tam założył słynną teologiczną Szkołę Perską. Z pokory odmówił przyjęcia święceń kapłańskich i biskupich, pozostając diakonem do końca życia.

Święty Efrem pozostawił ogromne dziedzictwo teologiczne i poetyckie w języku syryjskim, pisząc komentarze do ksiąg Starego i Nowego Testamentu oraz niezliczone hymny i homilie wierszem. Jego hymny (madrāshê) były pisane dla żeńskich chórów, wprowadzając śpiew ludowy do liturgii w celu pouczania w wierze katolickiej. Z powodu niezwykłego piękna i głębi duchowej jego wierszy Kościół nazwał go Harfą Ducha Świętego. W czasie straszliwego głodu w Edessie Efrem osobiście kierował rozdzielaniem pomocy i troszczył się o chorych. Zasnął w Panu w Edessie w czerwcu 373 roku i został pochowany na cmentarzu dla ubogich i cudzoziemców.

Cuda

Tradcja kościelna przekazuje, że podczas perskiego oblężenia Nisibis pod wodzą króla Szapura II święty Efrem wszedł na mury miejskie i z polecenia biskupa Jakuba modlił się o ocalenie ludu; w tym momencie podniosła się cudowna chmura komarów i much, która zaatakowała perskie konie i słonie, zmuszając wrogą armię do odwrotu i ratując miasto.

Kult i patronat

Kościół rzymskokatolicki obchodzi wspomnienie świętego Efrema 9 czerwca według Martyrologium Rzymskiego, a papież Benedykt XV ogłosił go w 1920 roku doktorem Kościoła. Jego relikwie od dawien dawna czczone są w Edessie i na całym chrześcijańskim Wschodzie. W sztuce sakralnej przedstawia się go w dalmatyce diakońskiej lub kapturze zakonnym, z harfą lub cytrą w ręku, piórem i zwojem swoich hymnów, często z wzrokiem skierowanym ku Matce Bożej. Jest patronem poetów, kompozytorów muzyki sakralnej, diakonów i chrześcijan syryjskich.

Tego samego dnia, 9 czerwca, wspomina się również